Mindblowing

The king's taken back the throne
The useless seed is sown
When they say they're cutting off the phone
I'll tell 'em you're not home

No place to hide
You were fighting as a soldier on their side
You're still a soldier in your mind
Though nothing's on the line

You say it's money that we need
As if we're only mouths to feed
I know no matter what you say
There are some debts you'll never pay

Working for the church
While your family dies
You take what they give you
And you keep it inside
Every spark of friendship and love
Will die without a home
Hear the soldier groan, "We'll go at it alone"

I can taste the fear
Gonna lift me up and take me out of here
Don't wanna fight, don't wanna die
Just wanna hear you cry

Who's gonna throw the very first stone?
Oh! Who's gonna reset the bone?
Walking with your head in a sling
Wanna hear the soldier sing

Working for the Church
While my family dies
Your little baby sister's
Gonna lose her mind
Every spark of friendship and love
Will die without a home
Hear the soldier groan, "We'll go at it alone"

I can taste your fear
It's gonna lift you up and take you out of here
And the bone shall never heal
I care not if you kneel

We can't find you now
But they're gonna get their money back somehow
And when you finally disappear
We'll just say that you were never here

Been working for the church
While your life falls apart
Singing hallelujah with the fear in your heart
Every spark of friendship and love
Will die without a home
Hear the soldier groan, "We'll go at it alone"
Hear the soldier groan, "We'll go at it alone"

{The Arcade Fire}

Halloween 2009

"Voilà! In view, a humble vaudevillian veteran, cast vicariously as both victim and villain by the vicissitudes of Fate. This visage, no mere veneer of vanity, is it vestige of the vox populi, now vacant, vanished, as the once vital voice of the verisimilitude now venerates what they once vilified. However, this valorous visitation of a bygone vexation stands vivified, and has vowed to vanquish these venal and virulent vermin vanguarding vice and vouchsafing the violently vicious and voracious violation of volition. The only verdict is vengeance; a vendetta held as a votive, not in vain, for the value and veracity of such shall one day vindicate the vigilant and the virtuous. Verily, this vichyssoise of verbiage veers most verbose vis-à-vis an introduction, and so it is my very good honor to meet you and you may call me V."

{V for Vendetta}

Hastings Heropvoeren

Maandag 12 Oktober, 5 uur 's morgens, ergens in Engeland.

"My name is Maximus Decimus Meridius, commander of the Armies of the North, General of the Felix Legions, loyal servant to the true emperor, Marcus Aurelius. Father to a murdered son, husband to a murdered wife. And I will have my vengeance, in this life or the next."

Terwijl ons regiment Ieren op de bus ligt te knorren, ben ik dankzij tinnen kameraad rode stier als enige wakkere ziel nog Riddley Scotts prachtprent aan 't bewonderen. Er wacht ons een lange tocht voor de boeg. Negen uur op de bus doorheen 't Verenigd Koninkrijk, vier uur per ferry van Wales naar Ierland en dan nog eens een drietal uur met de auto naar Cork. Maar 't was 't verdomme waard. Drie dagen bracht ik op Engelse bodem door om als een van honderden zielen de slag bij Hastings nieuw leven in te blazen.

Het begon allemaal een jaar geleden. Ik had mijn voormalige Gentse thuis en haar studentenleven ingewisseld voor een doctoraatsopleiding aan University College Cork in de Ierse Republiek. Omdat men een sociaal netwerk ergens moet opbouwen vervoegde ik de rangen van de Medieval & Renaissance Society. Deze vereniging heeft als doel om de vroege Ierse, Viking en Normandische era's van de Ierse geschiedenis her op te voeren. Concreet komt dat er op neer dat we in de desbetreffende krijgskunsten en vaardigheden trainen. Als nieuweling leerde ik twee semesters lang met een speer te vechten. Wanneer de zomer dan aanbreekt ben je klaar om je eerste veldslagen mee te maken. Hastings zou het orgelpunt worden voor menig reenactor om het seizoen mee af te sluiten.

Alvorens het echter zover is wachtte er ons een dagreis via eerder vermeld traject. Ons fellowship bestond uit een twintigtal Ieren afkomstig uit Cork, Limerick, Dublin en Belfast (plus een Vlaming in vrijwillige ballingschap.) Eenmaal ter plaatse aangekomen, hadden we nog maar amper ons kamp opgesteld of we werden meteen verwelkomd door striemende Britse regen. In tegenstelling tot mijn insulaire kameraden verkoos ik de weergoden niet te trotseren, maar mij in onze gigantische tipi aan Tolkiens 'The Hobbit' te wijden. Wie gehoopt had die nacht enige verloren slaap te recuperen kon een serieuze streep door zijn rekening trekken. Kompagnon Mark snurkt niet. Kompagnon Mark is bezeten door een demon die 's nachts uit zijn lijf wil ontsnappen.

"I've got a feeling. That tonight's gonna be a drunk night! That tonight's gonna be a drunk, drunk night!". Onze aanvoerder Barry heeft er de volgende morgen duidelijk zin in en slaat een Homerische hoeveelheid drank in. Na afloop van onze expeditie resteert er nog voldoende om in een apart busje naar Dublin getransporteerd te worden. Aangezien 't nog een lange weg te gaan is voor de slag en ons nachtelijk drinkgelag, besluiten we de dag in te zetten with some good ol' fashioned English breakfast. Bonen in tomatensaus, spiegeleieren, worst, spek, ... Als staal ons niet doet sneuvelen die dag, zullen dichtgeslipte aders er op termijn wel voor zorgen. Terug in het kamp veranderen we van plunje. Jeans wordt ingeruild voor wollen broeken, t-shirts voor tunieken en sneakers voor leren schoeisel. Ik gord mijn riem om mijn lenden, knoop mijn kegelhelm vast en pin mijn tuniek toe met een zilveren broche.

"It's Hastings, fighting 's gonna be rough." De raad van mijn voormalige praeses James in gedachten houdend, druk ik een boksbeugel tegen mijn bovengebit terwijl een kruisbeschermer mijn toekomstig nageslacht hopelijk veilig stelt. Dat dergelijke voorzorgsmaatregelen geen overbodige luxe zijn kan Owen bevestigen. Vorig jaar kreeg die een zwaardslag pal in 't aangezicht; verscheidene van zijn tanden werden voorgoed verbrijzeld... Headshots zijn normaliter uit den boze, maar een ongeluk is gauw gebeurd. Alvorens we op het slagveld worden toelaten moeten we onze wapens laten controleren. Zwaarden, speren, dolken en bijlen moeten een bot lemet hebben. Knotsen zijn verboden, omdat die sowieso schade toe brengen. En dan is het zover. Per twee betreden we het slagveld en gaan de linkerflank van de Saksen versterken.

Het was op dezelfde heuvel dat bijna exact 933 jaar geleden de Engelse koning Harold Godwinson zijn krijgsscharen verzameld had. Ongeveer 7.500 Saksen waren in ijlmars vanuit het noorden opgerukt, na enkele dagen tevoren nog een invasie van de Noorse vorst Harald Hardrada bij Stamford Bridge verslagen te hebben. Van Zuid-Italië, tot Vlaanderen en Bretagne toe had de Normandische hertog Willem "de Bastaard" bijna 8.400 man verzameld. De Engelse troon was hem jaren tevoren door koning Edward de Belijder beloofd en nu zou hij zijn claims met het zwaard opeisen van Harold die in zijn ogen een usurpator was. De Saksen vochten quasi exclusief te voet, terwijl de Normandiërs een gecombineerde troepenmacht van boogschutters, voetsoldaten en cavalerie vormden. Dat een dergelijk tactisch superieur leger geen voor de hand liggende overwinning oplevert zouden we die dag demonstreren.

Zodra de hoorns schallen verlaten Normandische pijlen gespannen boogpezen. Twee linies van in elkaar gehaakte schilden zorgen er voor dat er echter geen vuiltje aan de lucht is. Het volgende moment chargeert de Normandische ruiterij langs onze slagorde. Nadat deze zich terugtrekt, clasht hun infanterie tegen onze schildmuur. Terwijl onze kompagnons in de voorste linies met schild en bijl of zwaard de Normandiërs staande houden, zwaait Dave met beide handen een vervaarlijke daneaxe en tracht die in vijandelijke schilden te haken zodat ik met mijn speer openingen kan forceren. We geven geen milimeter terrein prijs en uiteindelijk trekken de Normandiërs zich terug. Willem werpt op dit punt zijn helm af om zijn troepen te tonen dat hij nog in leven is en hen weer in het gareel te krijgen.

Hetzelfde scenario herhaalt zich, maar deze keer heeft Barry echter een verrassing in petto. Nadat de cavalerie zich opnieuw terugtrekt krijgen we het signaal om hen te achtervolgden. De Normandische infanteristen in het centrum kijken stomverbaasd hoe 't Ierse regiment als enige 't slagveld oversteekt om hen te chargeren. Net op het moment dat we ten onder dreigen te gaan vervoegen we echter Braveheart gewijs hun rangen. Nu de Saksische schildwal danig verzwakt is geeft Willem zijn boogschutters het bevel om een nieuwe lading af te vuren. Deze keer met zoveel succes dat zelfs Godwinson getroffen wordt. Haroldus rex interfectus est!

Dit is het draaiboeksignaal voor de definitieve stormloop. De Saksen wijken en worden tot man-tegen-man gevechten gedwongen. Wanneer bovenarmen of -benen, borstkast of rug geraakt wordt moet men nu sneuvelen. Ik vecht schouder aan schouder met James. Hij strijdt met schild en bijl en tracht vijandelijke schilden los te haken, zodat ik door hun verdediging kan steken. Een Saksische huskarl wil een show opvoeren voor het publiek en weigert ten onder gaan nadat hij een speer van mij en kompagnon "Savage" vlak in de borst heeft gekregen. James is hem gaarne van dienst en timmert hem daarop vakkundig tegen de grond. Op dit punt is de schildwal volledig opgedoekt en resteren er slechts geïsoleerde verzetshaarden van huskarls. In tegenstelling tot wat het tapijt van Bayeux beweert sloegen deze niet op de vlucht, maar bleven deze elitekrijgers vechten tot we hen tot de laatste man over de kling gejaagd hebben. Glory, glory, what a hell of a way to die!

Meer dan 500 reenactors uit heel Europa waren samengekomen om de slag bij Hastings her op te voeren. Uit Engeland, Frankrijk, Duitsland, Nederland, België, Denemarken, ... Wanneer alle participerende landen voor het publiek worden afgeroepen krijgt Ierland echter de eerste vermelding. Die avond scharen we ons rond het kampvuur en laten de drank rijkelijk vloeien. Wanneer op een gegeven moment "Cockles en Mussels" ingezet wordt, waan ik me zowaar zelfs even op een cantus. Het is met een meer dan voldaan gevoel dat ik die nacht naar de tipi terugkeer. En met weinig protest van aanwezigen krijgt Mark deze keer een helm naar zijn snurkkop geslingerd.

"What have you been doing busy little bee?".

Having the time of my life, Joaquin!

Bliss

This is how it works
It feels a little worse
Than when we drove our hearse
Right through that screaming crowd
While laughing up a storm
Until we were just bone
Until it got so warm
That none of us could sleep
And all the styrofoam
Began to melt away
We tried to find some worms
To aid in the decay
But none of them were home
Inside their catacomb
A million ancient bees
Began to sting our knees
While we were on our knees
Praying that disease
Would leave the ones we love
And never come again

On the radio
We heard November Rain
That solo's really long
But it's a pretty song
We listened to it twice
'Cause the DJ was asleep

This is how it works
You're young until you're not
You love until you don't
You try until you can't
You laugh until you cry
You cry until you laugh
And everyone must breathe
Until their dying breath

No, this is how it works
You peer inside yourself
You take the things you like
And try to love the things you took
And then you take that love you made
And stick it into some
Someone else's heart
Pumping someone else's blood
And walking arm in arm
You hope it don't get harmed
But even if it does
You'll just do it all again

And on the radio
You hear November Rain
That solo's awful long
But it's a good refrain
You listen to it twice
'Cause the DJ is asleep
On the radio
(oh oh oh)
On the radio
On the radio - uh oh
On the radio - uh oh
On the radio - uh oh
On the radio

{Regina Spektor}

Stiff Upper Lip

IF you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you,
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
Or being lied about, don't deal in lies,
Or being hated, don't give way to hating,
And yet don't look too good, nor talk too wise:

If you can dream - and not make dreams your master;
If you can think - and not make thoughts your aim;
If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two impostors just the same;
If you can bear to hear the truth you've spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to, broken,
And stoop and build 'em up with worn-out tools:

If you can make one heap of all your winnings
And risk it on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breathe a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: 'Hold on!'

If you can talk with crowds and keep your virtue,
' Or walk with Kings - nor lose the common touch,
if neither foes nor loving friends can hurt you,
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds' worth of distance run,
Yours is the Earth and everything that's in it,
And - which is more - you'll be a Man, my son!

{Rudyard Kipling ~ If}

Well it's been a long time, long time now
Since I've seen you smile
And I'll gamble away my fright
And I'll gamble away my time
And in a year, a year or so
This will slip into the sea
Well it's been a long time, long time now
Since I've seen you smile

Nobody raise their voices
Just another night in Nantes
Nobody raise their voices
Just another night in Nantes

{Beirut}

"They didn't want to share the wealth. Why should we share the burden?"

De bankiers zijn dood. Leve de bankiers

"De overheid had ten tijde van de reddingsoperaties zelf in het aandelenkapitaal van de banken moeten stappen. Dan kon ze nu profiteren van het spectaculaire winstherstel van de banken die ze gered heeft."

Paul De Grauwe ziet hoe de banken volop profiteren van de kentering in de economie. Paul De Grauwe is economieprofessor aan de KU Leuven.

"De overheid heeft een geldmachine gecreëerd voor de banken", zegt economieprofessor Paul De Grauwe (KU Leuven). "Nadat ze de economie aan de rand van de afgrond hebben gebracht, treden er voor de banken weer gouden tijden aan."

Er zijn steeds meer tekenen van herstel. Het consumentenvertrouwen veert op. De vraag naar bankkrediet door de bedrijven neemt toe. We geraken stilaan uit het dal. Of de heropleving duurzaam zal zijn, blijft nog een groot vraagteken. We zullen nog een tijdje moeten wachten om daarover klaarheid te krijgen.

Wat nu echter wel duidelijk is, is dat de banken beginnen te profiteren van het gunstiger economisch klimaat. Ze doen dit op verschillende manieren. Ten eerste krijgen ze bijna gratis geld toegestopt van de Europese Centrale Bank. Ze investeren die middelen in overheidsobligaties aan een rentevoet van 3 à 4 procent.
De overheid heeft dus een geldmachine gecreëerd voor de banken. De ECB, die deel uitmaakt van de overheidssector, stopt geld toe aan de banken en rekent daarvoor een interest van 1 procent aan. Diezelfde overheid betaalt dan 3 à 4 procent aan dezelfde banken om het geld terug te krijgen. De banken nemen geen enkel risico. Het is manna dat uit de hemel valt. Zo wil ik ook bankier worden.

De ECB had dit ook anders kunnen doen. Ze had het geld dat ze nu aan de banken bijna gratis geeft, rechtstreeks aan de nationale overheden kunnen doorspelen, zonder de tussenkomst van de banken. De winst die nu naar de banken gaat, zou dan binnen de overheidssector zijn gebleven. Om de een of andere duistere reden mocht dat niet en moest het krediet dat de ECB aan de nationale overheden verleent, passeren langs de banken, die daar handig van profiteren.

De banken profiteren nog op een andere manier van de ommekeer in de economische situatie. De techniek is echter dezelfde. De rente die nu betaald wordt op spaarboekjes en termijndeposito"s is sterk gedaald. De rente die de banken echter aanrekenen op het krediet dat ze verschaffen aan bedrijven is niet gedaald. Met andere woorden: de middelen die de banken verkrijgen van de spaarders zijn veel goedkoper geworden, maar de bankiers rekenen dit niet door aan de bedrijven die geld komen lenen. Die betalen voor het bankkrediet evenveel als of meer dan vóór de crisis.

Grote overwinnaar
Het ziet er dus naar uit dat de bankiers de grote overwinnaars worden van de economische crisis. Nadat ze de economie aan de rand van de afgrond hebben gebracht, en door de overheid met de hulp van de belastingbetaler werden gered, treden er voor hen weer gouden tijden aan. Er stellen zich met deze evolutie twee problemen. Het eerste is ethisch, het tweede economisch.

Het ethische probleem heeft ermee te maken dat de reddingsoperaties van de banken door de overheid jarenlang de begroting zullen belasten. De belastingbetalers zullen daar in de toekomst voor moeten opdraaien. Tegelijk zullen de bankiers weer grote winsten realiseren, waarvan het topmanagement en de aandeelhouders zullen profiteren. Is een dergelijke verdeling van de winsten en de verliezen ethisch aanvaardbaar? Ik denk het niet.

Een verdeling van winst en verlies waarbij de winsten worden geprivatiseerd en de verliezen gesocialiseerd, leidt tot economisch verderfelijke effecten. Zoals ik in vorige columns herhaaldelijk heb benadrukt, leidt een dergelijk systeem ertoe dat banken opnieuw zullen worden verleid om te veel risico"s te nemen, om zo het rendement te verhogen. Ze zullen dit doen in de wetenschap dat als het goed gaat de winsten voor de bank zijn, en als het slecht gaat de verliezen gedekt zullen worden door de overheid. Dat is de beste manier om een nieuwe bankencrisis in de toekomst te garanderen.

Particuliere belangen
Nochtans had het anders gekund. De Belgische overheid had op het moment van de reddingsoperaties zelf in het aandelenkapitaal van de banken moeten stappen. Op die manier had ze nu kunnen profiteren van het spectaculaire winstherstel van de banken die ze gered heeft. Ze heeft dat niet (of slechts gedeeltelijk gedaan), omdat ze zich niet heeft laten leiden door het algemeen belang (met name het belang van de belastingbetaler) maar door particuliere belangen.

In het geval van KBC, bijvoorbeeld, was dat het belang van de KBC-aandeelhouders die een grote politieke invloed uitoefenen. In het geval van Fortis blijft het onduidelijk welke particuliere belangen de Belgische overheid heeft willen dienen. Misschien kan Didier Reynders hier toelichting over verschaffen.

{De Morgen 22.08.09}